New York – Five Boro Bike Tour


Zondag 6 mei 2012: 92 km: de toch is 64 km, nog 11 naar startpunt en wat meer vanaf eindpunt terug. /warmshowers Caroline
Vandaag is het zover, de Five Boro Bike Tour.
Half 6 gaat de wekker. Ik heb licht, niet bijster goed geslapen. Ik moest naar het toilet en moet wennen aan deze leuke, aparte slaapbank. Een klassiek ogend bankje waarvan je de leuningen los kan maken en die met behulp van houten pinnen in het zitdeel kan steken; waarmee worden de leuningen  het voet- en hoofddeel wordt. Vanuit Nederland word ik gesmst, voor mij is dat 4 uur ‘s nachts, om me een fijne dag te wensen. I.v.m. dat ik mijn wekkeralarm moest horen, had ik voor de zekerheid het geluid geheel aangelaten van mijn telefoon.
Maar het is niet erg, de mindere nacht kan de pret niet drukken.
Ik ga naar het startpunt  11 km verderop (Manhattan is lang)  waar ik me tussen 6 -7.30 uur moet zijn De  tijden hangen af van in welke startgroep je ingedeeld bent. Ik zit in de blauwe groep. De start is nabij het Batterypark.

Later hoor ik dat de organisatie van de Tour dit jaar is overgegaan op anderen. Dat betekent eveneens een aantal veranderingen, waaronder:
* inschrijving voor de tour is nu een lotingsysteem i.p.v. wie het eerst komt, eerst maalt
* de spullen haal je 1-3 dagen van te voren i.p.v. dat het opgestuurd wordt (zoals rugnummer)
* de start is verdeeld over 3 groepen i.v.m. het bevorderen van de doorstroming

De sfeer is geweldig en ook rustig. Dit omdat het zondagochtend vroeg is. In het eerste deel van de tocht spreek ik meer mensen dan later op de dag. In het begin voel ik vooral euforie, later  voelt de toch meditatief;  het lekker opgaan in het fietsen, wat minder kletsen, mogelijk omdat sommigen ook vermoeid raken.

 

Ik zie mensen van allerlei afkomsten fietsen, kinderen zie ik nauwelijks. Wel een gezin op een tandem met een fietskar en 2 kinderen erin, met ernaast nog 2 kinderen op hun eigen fiets. Sommige (race)fietsers vind ik onverantwoord snel inhalen. Geweldig zo’n menigte fietsers bij elkaar. In het begin heb ik zelfs even kippenvel ervan. Het is mooi om op de brede straten van wel 4-6 banen breed te fietsen, waar normaal auto’s rijden.

Op sommige punten moeten we even halt houden om het dwarsverkeer ruimte te geven. Duizenden vrijwilligers staan paraat, ons soms toeroepend “slowdown”, “to the right”, “just one hill more”, “you can do it”. Onderweg zijn kleinere en grote rustpunten ingericht; van rustpunten met alleen watertappunten, toiletten en fietsreparatie tot ook punten met eetstalletjes met versnaperingen als bananen, wortelcake, appels en zoutjes.

Vooral de tafels vol bananen zijn overweldigend om te zien. Geweldig die massa mensen; sommigen onderscheiden zich door hun kleding of door objecten op de helmen als wortels of barbiepoppen. Ook superman is aanwezig en blijkt te kunnen fietsen.

Er zijn geen extreem aparte fietsen. Het merk “Trex” zie ik hier veel voorbijkomen. De tripod met camera op mijn helm trekt de aandacht, evenals dat mijn fiets met Rohloffnaaf en naafdynamo dat soms doet. We gaan door de stadse kantoorwijken, woonwijken en over bedrijfsterreinen, over bruggen en snelwegen.

Op Staten Island is een uniek stukje terrein met een bunker. Vanaf hier heb je ook de mooie vergezichten over het water dat New York omringt.

 

Hoe zou het zijn om een dergelijk evenement in Nederland te hebben? We hebben de fietsvierdaagse. Dit zou in Nederland ook impact hebben, al is dat in deze grote voor mij tot nu toe onbekende stad, ongetwijfeld indrukwekkender. In Nederland zou het bijzonder gemaakt kunnen worden door stukken snelweg af te sluiten en daar met een grote massa mensen over te fietsen, lopen, skaten, enz. En natuurlijk zou het mooi zijn als het ook internationaal deelnemers trekt. Al draaien we in Nederland minder snel onze hand om grotere afstanden fietsen, is de impact voor buitenlanders, voor wie het fietsen niet het dagelijks fenomeen  is, mogelijk nog groter.

De hoeveelheid bands en publiek onderweg is minder groot dan ik verwacht had. Logisch als we als deelnemers vooral lekker door willen fietsen, maar de bewoners van de buurten zou het meer kunnen trekken te komen kijken. Als ‘t goed is krijg ik van twee deelnemers nog mail. Eén met foto’s voor me en van de ander (ik dacht Michael) met zijn emailadres voor als ik door Massachusettes kom. Dat is overigens niet gebeurd.
Ik zou Batman nog een foto mailen die ik bij een pauzeplek van hem gemaakt heb. En ene John, een bolle Amerikaan,  geeft zowel zijn werk als privemail (of was het juist de mijne). Hij is me eigenlijk wat teveel geïnteresseerd in me. “This girl was cycling more km than you were flying”, zegt hij tegen een vriend. Hij vroeg me nog even mee te gaan naar een terrasje. Dat is prima omdat zijn vrienden er ook bij zijn. Dat zijn wel grappige lui. Een man met kinderen van 16, 11 en 7 jaar oud die wat mopperde omdat z’n vrouw altijd zou klagen over dat hij altijd laat thuis komt, mede door z’n leven als muzikant. De andere man was vanochtend te laat omdat hij nog een feest in Kentucky stijl had, met Kentucky chicken (wat slechte kip is vult een vriend aan) en Kentucky whiskey. Kortom….hij was vanochtend niet fit. En bolle John staat bij zijn vrienden te boek als traag en dat hij te laat komt.

Natuurlijk spreek ik meer mensen. Een Chinese jongen, het zijn ook net Japanners, fotografeer ik met zijn camera en vice versa. Zo komen we ook nog thuis met foto’s van onszelf. Er zijn veel deelnemers uit New York, maar ik spreek ook Amerikanen die elders vandaan komen en Canadezen. Er zijn zeker ook wel Europeanen en eenmaal hoorde ik twee meisjes Nederlands spreken. Rond 18.30 uur kom ik moe weer bij Caroline aan. Zij was vandaag één van de duizenden vrijwilligers die deze tocht mogelijk maakte. Samen maken we een bonenschotel. Ik neem een douche, lees wat en sluit rond 21.30-22 uur heerlijk de ogen.