Cuba

Cuba stond al eerder op  mijn lijstje. Eind 2008 hadden we overwogen hierheen te gaan, maar na het lezen van “De ritselaars van Havana” van Edwin Koopman, is mijn enthousiasme getemperd. Ik krijg het gevoel dan een soort “leedtoerist”, te zijn.

En toch kriebelt het. Eind 2012 plaats ik een oproep op reisgenoten.nl, omdat ik deze vakantie bij voorkeur niet alleen doe. Omdat ik mijn horizon wil verbreden, kijk ik niet (alleen) op de Wereldfietser site.
Twee reacties komen binnen. Bas komt Cuba minder goed uit. En op de valreep, op 31 december, reageert Joyce. We spreken vlot af in Utrecht en besluiten het avontuur aan te gaan. I.v.m. zowel het seizoen als ons werk zullen we snel een ticket moeten boeken. Een week later is dat geregeld. We besluiten op Holguin (oost) te vliegen en terug vanaf Varadero (nabij Havana).

Over Cuba
Een aantal keer is me gevraagd wat ik van Cuba vind, wat er mooi is.
Het is juist het politieke systeem, gecombineerd met de sancties, die maken wat Cuba is. Cuba is cultuur. Dat zie je terug op straat.  Vervoersmiddelen, teksten en contacten met de Cubanen. De lokale en de toeristenmunt, kopen op de bon.
Dat ik wat Spaans spreek, helpt daarbij. Al krijgen we er nooit alles te horen; men durft niet vrij uit te praten.

Het zal nog even duren voordat het leven van de Cubaan anders is. Raoul regeert al wat anders dan Fidel; de meningen hierover, voor zover we ze horen, zijn verdeeld. Het beleid heeft de ene werk bezorgd en een ambtenaar is juist werkloos geworden. Een aantal jaar nadat ik hier geweest ben, gaan de grenzen open voor de Amerikanen, die van de VS nu ook naar Cuba mogen.

Dat mocht nog niet toen wij er waren. Ik was me dat toen nog niet bewust, totdat we daar een Amerikaan spraken; hij reisde (zoals sommige anderen) via Mexico. Komt men erachter dat je naar Cuba reist, kan je een pittige straf te wachten staan.

Wij zagen al wat mensen die luxe producten hadden, zoals flatscreens.  Tegelijkertijd zie je op straat de kartonnen fietszadels. Ooit kreeg men allen een fiets, toen oliecrisis er was, echter geld en materiaal voor onderhoud ontbrak.
We spreken taxichauffeurs en restauranteigenaren die in het verleden arts of docent waren. Een diner van 2 gasten, wat ongeveer 20 Cuc kost, is een maandsalaris voor een arts.

Als Cuba eenmaal verwesterd is, zal het een minder interessante bestemming zijn verwacht ik.  Ik denk niet dat het dan bijzonderder is dan één van de andere Caraïbische eilanden.

Vooraf ben ik nog door een collega gewaarschuwd voor het eenzijdige eten met vooral rijst, tomaten en bonen. Het is met nog  meegevallen, met soms pompoen, friet of iets anders erbij.
We eten vaak bij de mensen thuis. Dat is vaak lekker en vers. Vermoedelijk is dat beter dan in restaurants voor zover ze er zijn. Bovendien levert het hun extra inkomsten op. Al heb ik vooraf ook gelezen dat het mogelijk ten koste gaat van hun eigen voedsel voorraad. Mogelijk moeten ze het extra eten dat ze dan nodig hebben tegen toeristenprijzen inkopen? Al kunnen ze ons er ook toeristenprijzen voor vragen.

Verslag
Tijdens vakanties en reizen schrijf ik altijd. Als Joyce dat hoort, besluit ze dat ze ook gaat schrijven en zelfs haar laptop meeneemt. Omdat het schrijven er bij haar niet van komt, vraag ik na een aantal dagen of ik dan op haar laptop mag schrijven. Dat scheelt me thuis overtypewerk.
Als we aankomen in Trinidad (we hebben een deel gebust) en ik ’s middags naar de laptop vraag komt Joyce tot haar schrik erachter dat ze haar laptop vergeten is uit de bus mee te nemen. Joyce vindt het nog erger voor mij; de reeds geschreven verslagen zijn verloren gegaan.
Het verslag van Cuba heb ik grotendeels achteraf geschreven, mede op basis van de foto’s.

Werk
In mijn baan werk ik o.a. aan de fietsrouteplanner, waarvoor allerlei wegkenmerken geïnventariseerd worden. Soms schiet dat hier door mijn hoofd, als ik hier fiets.
Zoals:
Verlicht=nee,
Wegdeksoort= asfalt
Wegdekkwaliteit=heel goed (strandplaats) en verder=heel slecht, Voetgangersdoorsteekjes/voetgangersgebied=alles

Afstanden:
* fietskilometres=750 kilometer
* gemiste fietskilometers= 235 km i.v.m. dat ik ziek ben, pak ik de taxi

Andere fietsers onderweg

  • Canada: Simon, Holguin
  • Buenos Aires (2): Santiago de Cuba;  in Casa dat Simon gereserveerd had en waar geen plek voor ons was
  • Engelsman: Santiago de Cuba; kantoortje Viazul- bustickets
  • Santiago de Cuba; vanaf kantoortje vermoedelijk zicht op een fietser op straat die toerist is. Ik weet het niet zeker, want heb hem niet gesproken.
  • Engeland: Santiago de Cuba; moeder en zoon bij vertrek Viazulbus – fiets van zoon na 2 dagen kapot; ze fietsen niet verder
  • Habana: vanuit de bus naar Matanzas 2 fietsers gezien
  • Canada – Montreal (2): Luchthaven Varadero
  • Regio Sancti Spiritus – Trinidad – kust Trinidad: totaal ongeveer 3 groepen  fietsers die bagage laten vervoeren met busje.

Reistabel

>