Limburg – Berg & Terblijt – Brakke Berg

Eropuit tijdens een lockdown

Een aantal weken geleden hebben we een B&B geboekt voor drie nachten in Berg en Terblijt, met het idee daar een aantal dagen te wandelen in de heuvels en  dalen.

Een week voor vertrek volgt een nieuwe lockdown i.v.m. Corona. Alleen essentiële winkels zijn open. Hotels mogen geen eten serveren noch roomservice bieden. Eten moet je zelf regelen door af te halen, te bezorgen of zelf iets -kouds- klaar te maken. Dat vinden we geen punt, we laten ons er niet van weerhouden er lekker even tussenuit te gaan. De lockdown maatregelen laten het reizen naar een huisje nog wel toe. Het is echter de bedoeling dat het openbaar vervoer alleen voor noodgevallen gebruikt wordt.

De vraag rest dus hoe we gaan reizen? We wilden per trein… maar kunnen ons uitstapje geen noodgeval noemen. We willen best een keer een auto huren, ook om de rijvaardigheid op peil te houden, maar nu “noodgedwongen” auto rijden stuit ons tegen het hart. Het kan toch niet zo zijn dat Corona -een vooralsnog korte termijn probleem- het effect heeft dat we de auto ingejaagd worden en de lange termijn problemen op het gebied van natuur en milieu worden vergroot. Bovendien hopen we dat het OV straks, als gevolg van de maatregelen, niet teveel wordt uitgekleed.

De weersvoorspelling lijkt redelijk… dus besluiten we – nogal voor de hand liggend – de fiets te pakken.
Ondanks dat het kerstvakantie is, is er nog voldoende keus om halverwege het traject een overnachting te boeken; op een bepakte reisfiets is het tijdens de kortste dagen van het jaar te ambitieus om in één dag de afstand naar Zuid-Limburg afleggen.

Gelukkig horen we pas achteraf dat in dit hotel een moord is gepleegd: Flikken Maastricht – 29 januari 2021

Zaterdag 19 december – fietsen naar Leende 
Weer: vrijwel droog – windkracht 4 tegen – rond de 10 graden
Afstand: 112 km
Locatie: Leende Bed & Breakfast Oostrik

De route door Houten gaat vlot, wat logisch is, omdat deze plaats fietsvriendelijk ontworpen is. Gek genoeg mijden we Houten meestal bij het plannen van een fietsroute. Deze keer willen we echter zo dicht mogelijk bij de kortste route blijven en die blijkt dus door Houten te gaan.

Het is opvallend dat we deze dagen regelmatig de witte reiger in plaats van de zilverreiger zien.

De route gaat via Hedel, waar we van de zomer met Lau verbleven, en Den Bosch.
De benen van Michiel draaien tot Den Bosch, ondanks de forse tegenwind, soepel. Het kost me moeite hem bij te houden. Na Den Bosch gaat het hem minder makkelijk af. Beiden merken we dat we de afgelopen 2 maanden amper gefietst hebben. De wandelschoenen daarentegen, zijn wel vaak aan geweest.

Gisteren heb ik pizzabroodjes gebakken voor onderweg. De 13 stuks blijken, aangevuld met de witte Tony Chocolonely chocoladereep die we van de Sint (C) hebben ontvangen, prima krachtvoer voor onderweg. In de polder voor Hedel en in Esch smullen we ervan.

De route wordt nu leuker, via Vught, Esch en Boxtel. In (verkeers)lichtstad Eindhoven zie ik verderop nabij het station vele mensen demonstreren tegen de Corona maatregelen.

Ons onderkomen in Leende is prima. Voor vanavond hebben we kikkererwten pilav meegenomen die we gisterenavond, met het idee dat deze ook koud prima smaakt, bereid hebben. Deze blijken we hier echter zelfs nog middels de aanwezige magnetron te kunnen opwarmen. De eigenaar heeft het ontbijt alvast klaargezet; het is keurig coronaproof geregeld.

Zondag 20 december – fietsen naar Berg & Terblijt
Weer: vrijwel droog – windkracht 2 à 3 tegen – rond de 10 graden
Afstand: 81 km
Locatie: Berg en Terblijt: Bed & Breakfast Brakke Berg

We staan voor de keuze onze tocht via België of Nederland voort te zetten. Om eventuele problemen te voorkomen – mogelijk moet je een negatieve coronatest kunnen overleggen of in quarantaine als je via België Nederland weer in reist – kiezen we ervoor België rechts te laten liggen.
Vandaag rijden we vaker beschut en hebben we minder last van de inmiddels afgenomen wind, dan gisteren. Als we een broodje eten nabij de sluis van Maasbracht – die nog in de televisieserie Hunted voorkwam – spreken we even met een man die zijn lieve, doch lelijke hond uitlaat.

We belanden in het smalste stukje Nederland.

Een kleine 25 kilometer voor onze bestemming lijkt, concluderend naar aanleiding van een repeterend geluid, Michiels fiets aan te lopen… Het blijkt echter dat de buitenband versleten is en dat de, inmiddels kapotte, binnenband door het loopvlak naar buiten komt en op die manier tijdens het rollen bij het leeglopen een met regelmaat onderbroken geluid maakt. Op een oprit gaan we aan de slag met een stukje yoghurtemmer en EHBO tape om het gat te dichten. De tape is vanwege ouderdom niet goed meer en daarom vragen we bij het huis of ze brede tape hebben. Deze blijken ze te hebben en de dame komt later zelfs nog een andere en sterkere rol tape brengen die we mogen meenemen. Ze hebben het van hun oude werkgever DSM, dus hebben voldoende.
Zij, haar man -die tot de risicogroep behoort- en haar dochter hebben allen Corona gehad; een souvenir van haar dochter die afgelopen winter in Oostenrijk was.

Gelukkig is het droog en niet al te koud. In de tuin zien we een eekhoorn volgens het boekje… met een walnoot in z’n knuistjes. Gepakt van de schaal op de tuintafel.

Eenmaal weer op pad blijkt enkele kilometers later dat Michiel zijn achterrem nog niet had terug gemonteerd. Gelukkig moesten de steilere afdalingen nog komen.

Bij de B&B, waar we aan het eind van de middag arriveren, staat eigenaar Victor bij een stalletje kerstbomen, taart, soep en warme dranken te verkopen aan wandelaars en andere voorbijgangers. Zijn vrouw wordt erbij geroepen en we krijgen heerlijke tomatensoep van het huis.
Ze zijn sinds een jaar de eigenaar van deze B&B… toen nog niet wetend dat Corona uit zou breken. Officieel hadden we hier van zondag op maandag niet kunnen overnachten. Echter zijn ze nu al lang blij dat er iemand komt en zijn we meer dan welkom.

De fietsen gaan in de afgesloten fietsenkelder. We krijgen een sleutel van de ingang van de B&B, omdat het pasjessysteem, in verband met kortsluiting nabij de uitgang, momenteel niet werkt.
Kamer 7, blijkbaar de mooiste van het huis als we dit navragen, heeft uitzicht op het dal. En vanuit de badkamer kijken we op het uit mergel opgebouwde Kasteel Geulzicht waar oud-sportjournalist Jean Nelissen begin jaren tachtig gewoond heeft; nu mooi verlicht in het donker doet het aan de Efteling denken.

Er zijn 8 kamers. We zijn de enige gasten; anderen hebben afgezegd in verband met de lockdown. In het donker wandelen we naar het hoger gelegen dorp via een glibberig bospad, waar we eten halen voor vanavond.

Op de overloop staat een gedekte tafel klaar, zodat we probleemloos kunnen eten. Om deze ruimte wat te verwarmen, sluiten we de deur naar het trappenhuis en zetten we de kamerdeur een stukje open. De verlichting gaat om de zoveel minuten automatisch uit dus drukt degene die daar het dichtst bij zit met regelmaat de lichtknop weer in. Eten in een B&B gedurende een lockdown kent ook zijn charme.

Maandag 21 december – wandelen Geuldal
Houthem – Sint Gerlach – Valkenburg – Schin op Geul – Oud Valkenburg
Weer: wisselend druilerig en droog – regenjas – rond de 9 graden
Afstand: 18 km inclusief bezoekje aan de fietsenmaker

Om half 9, het afgesproken tijdstip, staat een heerlijk uitgebreid ontbijt klaar. Op wandelafstand is een fietsenmaker in Houthem die vandaag – maandag – “open” is. Meestal is hij op maandag gesloten. En “open” is tussen haakjes… gedurende de lockdown is de winkel alleen geopend voor reparatie. We bellen of de juiste banden op voorraad zijn en mogen langskomen. Hier ontmoeten we mogelijk de oudste fietsenmaker des lands… hij runt op deze plek reeds 64 jaar zijn zaak en is inmiddels 84 jaar. Er staan mooie racefietsjes in de zaak.
Het type band dat we zoeken verkoopt hij niet, maar we zijn gelukkig met een onbekend merk fietsenband dat in ieder geval een geschikte breedte heeft. We vergeten bandenplakmiddel – onze tube bleek uitgedroogd – en stickers – de voorraad mag bijgevuld worden – te kopen… woensdag is hij weer open.

Bij het kasteel van Sint Gerlach is een beeldentuin en een afhaal lunchroom aan een mooie binnenplaats. Eventueel kunnen we hier vanavond voor half 6 een eenvoudige hap eten afhalen.

De paden zijn modderig. In Valkenburg kopen we een halve kruisbessenvlaai – de minimum grootte die je kunt kopen.

Hotel Astrid in Valkenburg… ik ben toch blij dat we niet hier verblijven; dit onderkomen ligt aan een drukker ogende weg dan waar wij verblijven.

Op een heuvel ten oosten van Valkenburg is het religieuze monument ‘Kluis op de Schaelsberg’ met een kluizenaarshuisje en een cirkel met afbeeldingen die met de kruisiging te maken lijken te hebben. Een eekhoorn scharrelt rond.

Twee dames komen aanwandelen; de Surinaamse dame herkent me; ze had me in mijn rode jas in Valkenburg zien lopen.

Als we ze kort erna weer inhalen, raken we aan de praat. Zij zijn hier ook om een aantal dagen te wandelen. De ene dame komt uit Amsterdam, de ander uit Mijdrecht. Ze verblijven in Schin op Geul, waar we inmiddels zijn aanbeland. Ze zien dat we wat lekkers mee hebben. Als ik zeg dat het vlaai is, vertellen ze dat ze die ook graag wilden kopen, maar niet zijn tegengekomen. Zo komt het dat we de grote halve vlaai met hen delen. Voor hen is het nog enkele meters naar hun hotel. Wij zijn pas halverwege onze wandeling. Leuk zijn dit soort spontane ontmoetingen.

Via Oud-Valkenburg en het daar gelegen Kasteel Schaloen, wandelen we terug. Het laatste stuk van de wandeling hebben we regen. Eerder op de dag was het wisselend nat en droog.

Voor vanavond bestellen we Grieks; ingegeven door de dames die dat ook vanuit Valkenburg hadden laten bezorgen. Al heeft onze Griek een andere naam dan de Griek die zij genoemd hadden.

We gaan beneden in het donkere café staan, zodat we de bezorger kunnen zien arriveren. Deze is wat later door de drukte. We krijgen er twee miniflesjes Ouzo bij die we later in de week drinken. Vanavond delen we een donker biertje.

Ik heb een appwisseling met R over de verhuizing van zijn moeder naar een verzorgingshuis en het feit dat daar Corona was. Hij belt me; bijpraten is makkelijker dan appen.

Aan het tafeltje spelen we een potje Kwatro. Op bed kijken we tv.

Dinsdag 22 december – wandelen Curfs mergelgroeve
Weer: af en toe wat regen – regenjas – rond de 10 graden
Afstand: 16,5 km

Victor heeft enkele plekken genoemd waar we kunnen wandelen. Zo ook een wat onbekendere groeve, waar het beneden heel stil zou zijn. Soms zouden er ijsvogels zijn. We belanden in eerste instantie op een heel glibberig mountainbikeparcours. Later komen we bij een andere diepte in het bos, die hij mogelijk bedoelt. Zeker weten we het niet.

We gaan weer in westelijk richting – dus aan de andere kant van onze B&B – op weg naar de Curfsgroeve (een mergelgroeve).

De grote trap die Victor had genoemd.

De eerste twee uur van de wandeling regent het. Het is droog als we op het uitzichtplateau bij de mergelgroeve staan. De paden zijn vaak glibberig en het bord bij het nabijgelegen “laarzenpad” is zeker niet overbodig.

We lopen nog wat westelijker met zicht op Maastricht en twee toppen. Waarschijnlijk is de voorste, direct achter Maastricht, de Sint-Pietersberg. De top verderop ligt mogelijk in België.

Het opvallend vormgegeven en gekleurde gebouw in Houthem-Gerlach, dat we vanuit onze kamer zien liggen, blijkt een Ronald McDonald huis te zijn. Van dichterbij ziet het er mooier uit.

Bij terugkomst in de B&B vervangen we de band. Het blijkt dat de huidige binnenband ook lek is, maar op een andere plek dan waar de buitenkant beschadigd is. We plakken de beide lekke binnenbanden (die van gisteren en die van vandaag) en vervangen de buitenband. We gebruiken lijm van Victor.

’s Avonds eten we hetzelfde als zondagavond met daarbij nog een bakje rijst, een mini-broodje en de tzatziki die van gisteren over zijn. Daarbij delen we ditmaal een La Chouffe.

Op bed spelen we het kolonistenkaartspel. Net als gisteren kijken we naar de NTR serie “In de beste families – moeders” en luisteren we U2 en Sinéad O’Connor.

Woensdag 23 december – wandelen bos – Cauberg – Vilt – Berg (& Terblijt)
Weer: regenachtige dag – soms even droog – in de regenpakken – rond de 9 graden
Afstand: 11,5 km

Gisteren was de voorspelling voor vandaag dat er 19 mm neerslag zou gaan vallen, inmiddels is die hoeveelheid afgenomen tot 14 mm. Alvorens ons in de regenpakken te hijsen, plannen we een onderkomen – waar we de enige zullen zijn, ondanks dat het kerstavond is – en de route voor morgen.
Aan het begin van de middag halen we bandenplakmiddel voor Victor en onszelf en wandelen dan het bos in.

Michiel vertelt me dat hij het volgende over dit straatje had gelezen.
Een stukje trottoir van 15 meter langs een paar huizen, dat de echte weg afsnijdt. Hennie Kuiper gebruikte dit in de Amstel Goldrace van 1982 om sneller bij de kopgroep te komen. Hieruit had hij moeten lossen na een lekke band. De bewoners hebben hem geëerd met een straatnaambordje.

De wandeling leidt langs een groeve, een casino met enorme parkeerplaats, Thermen 2000, de Cauberg en Vilt naar de supermarkt in Berg (& Terblijt).

Het hotel dat we voor morgen hebben geboekt, belt als we vanaf de supermarkt op de terugweg naar het hotel zijn. Ze willen even afstemmen over de verwachte aankomsttijd, ontbijttijd en wensen voor ontbijt i.v.m. de roosters die ze draaien.

Met de waterkoker bereiden we bulgur, waarbij we walnoten, rozijnen, feta, zongedroogde tomaatjes en olijven eten.

We kletsen met Victor, rekenen vast af en kopen een aantal fiets ansichtkaarten. Hun dochter Sara van vijf jaar komt er ook even bij. Voor morgen vragen we het ontbijt om 8 uur i.p.v. 8.30 uur.
We kijken “De slimste mens” en wederom een stukje van de NTR-serie.

Donderdag 24 december – fietsen naar Best
Weer: eerste 3 uur regen, rond de 8 graden
Afstand: 107,5 km
Locatie: Best – Hotel Bed & bos

De eerste kilometers zijn nog droog, maar al snel mogen de regenjassen aan. De handschoenen raken nat en Michiel heeft koude handen. De warmtehoesjes over de schoenen voorkomen dat onze schoenen al te nat worden. Het fietsen gaat best goed.

In een woonwijk in Sittard rijdt vlak voor ons een automobilist (Michiel onthoudt Peugeot, Astrid: zwarte auto) een geparkeerde auto in.
Wat is dat… is hij onder invloed, gestoord?
Ik roep Michiel aan de kant te gaan en duik de stoep op, mocht hij nog als een gek doorrijden. Dat gebeurt niet… zijn voorwiel is volledig ontzet. Buurtbewoners, waaronder de eigenaar van de geparkeerde wagen (Michiel onthoudt een Mini, Astrid: witte auto met grijze bubbels erop) komen naar buiten.
Ik vraag of hij onwel was. Dat is niet het geval. Misschien kwam het door een lekke band? Hij zegt iets over zijn band en dat hij afgeleid was omdat de telefoon ging. Wij vragen de eigenaar van de geparkeerde auto of het goed komt. Dan rijden door; we willen voor donker arriveren en het is fris.

Net voorbij Nederweert zie ik een stalletje “verse wafels”. “Zullen we onszelf verwennen?”, vraag ik Michiel. “Ze zijn lekker hoor, zegt een vrouw die de kraam net verlaat.” Ik bestel voor ieder één. Michiel ziet de prijs voor 5 stuks… we passen onze bestelling aan. Verder vullen we ons met banaan en ontbijtkoek. We drinken vandaag niet veel water.

Onderweg passeren we de uitgestrekte Strabrechtse Heide. De paden zijn modderig. Nabij Nuenen hanteren ze een goed fietsbeleid; hier zijn de fietspaden van strak asfalt en de autowegen van klinkers.

Zoals gisteren afgesproken, bellen we een uur van tevoren het hotel, zodat ze weten dat we er bijna zijn.

Eenmaal aangekomen, blijkt dat er toch nog twee kamers gereserveerd zijn. We vegen de modder van de tassen en trekken de vuile schoenhoezen uit; zo durven we nog naar binnen te gaan. Het hotel zelf staat te koop.

Ik doe een bestelling voor twee pizza’s, maar we besluiten dat drie er ook wel ingaan. Het is maar goed dat ik nogmaals bel en navraag of we bij de bezorger kunnen pinnen. Dat kan niet… dus moeten we de bestelling via de site doen. De bezorgkosten zijn opvallend laag, slechts €1. Toeval wil dat de mensen van één van de andere kamers ook bij deze pizzeria besteld heeft. Gelukkig hebben ze dat door en wordt de bestelling gelijktijdig bezorgd.

’s Avonds spreken we de eigenaar die hier in de regio 18 bedrijven heeft in de horeca- en evenementensector. Het ligt allemaal stil. Onlangs hebben ze een hal aangepast, zodat jongeren een uitje hebben waarbij ze foto’s kunnen laten maken met bijzondere figuren en achtergronden en die dan kunnen delen op Tiktok. Een activiteit die coronaproof is… tot de huidige lockdown. Ook dit moet hij nu stopzetten.

De eigenaar verhuurde het hotel aan iemand die het uitbaatte; die huur is per drie dagen geleden opgezegd. Totdat er een koper is -van het bedrijf of ook het pand weten we niet-, baat hij het zelf uit. Deels zet hij zijn personeel in dat nu werkzaamheden op zijn andere bedrijven niet kan doen. En zelf is hij, deze kerstnacht, de nachtwaker. Hij heeft het plan om dit gebouw te verkopen (14 kamers) en elders een ander hotel te bouwen voor 100 personen.
We hebben het over Corona, de vleesproductie en varkensindustrie voor Griekenland en de vele vrachtwagens die in dat kader hier in de regio af en aan rijden.
Het gaat over ASML in Veldhoven dat wil dat medewerkers naar verzamelpunten fietsen en vanaf daar met bedrijfs-OV verder reist; de werktijd telt dan vanaf het moment dat ze in de bedrijfsbus stappen.
Hij ziet de scheefgroei in de wereld, heeft veel gereisd, ziet de gevolgen van Corona en ziet de toekomst wat somber tegemoet.

Vrijdag 25 december
Weer: Droog, zonnig, rond de 3 graden
Afstand: 85,5 km

We kunnen in de woonkamer/eetzaal eten. Iedereen ontbijt op verschillende tijden, dus dat is verantwoord. We zorgen dat we telkens onze handen ontsmetten, alvorens weer wat eten bij te pakken.
Voor vertrek bellen we de politie van Sittard in verband met de aanrijding gisteren, mochten ze nog getuigen nodig hebben.

Ik spreek kort de twee mannen nog even, die gisteren ook bij de Italiaan besteld hadden. Zij waren een aantal dagen in Maastricht en zijn nu op de terugweg naar Veenendaal.
Intussen is het 10.30 uur als we goed en wel op de fiets zitten. Het belooft frisser te zijn vandaag, dus hebben we ons in vele laagjes gekleed. De temperatuur is goed te doen; sommige momenten heb ik een beetje koude handen of voeten.

Michiel heeft weer flink wat kracht in de benen; bij mij kost het wat meer moeite – de onderrug raakt wat vermoeid van de houding.
We rijden via Boxtel en vervolgens min of meer dezelfde route als de heenweg. Achteraf blijkt dat we toch nog dichterbij de Esschebaan waren, waar mijn vriendje van 30 jaar geleden woonde, dan gedacht. Esch, Vught, Den Bosch, Geldermalsen, Culemborg en Houten volgen.

De schoenen en fietsen zijn extreem vies. We borstelen de fietsen af. Michiel lukt het om zijn fiets ook nog af te spoelen. Omdat het is gaan regenen kom ik daar niet aan toe.